Nog ff wachten

Oke, mijn vriend is een verzamelaar, kan alles gebruiken en in zijn schuurtjes ligt meer dan iemand nodig heeft tijdens een heel leven. Het mooie is dat hij ook erg handig en creatief is, en er wordt veel hergebruikt.

Omdat we niet konden fietsen heeft hij opgeruimd. Dit is het “houtschuurtje” op de foto. Er ligt nog steeds hout, en dat is goed. Het heet ook “het houtschuurtje”. Maar er is meer.

In de oude paardenstal liggen geen paarden, die hebben plaats gemaakt voor de grote tuingereedschappen. Het tuinhuisje er naast is mijn Hemmingway. Een bureautje met een stoel, om te schrijven en ik wil het nog leuk gaan aankleden met gordijntjes en kaarsjes en vrouwen dingetjes. Maar ik weet niet of dat laatste ook zijn bedoeling is. Dus ik wacht even af. 

In het” troep hokje” staan nu onze fietsen en in het hutje ernaast is het wel duidelijk dat daar nog een bestemming voor gezocht moet worden. (milieustraat). Maar volgens hem staan daar nog heel wat projectjes die wat kunnen opleveren. Mijn in ziens, alleen twee hardhouten bistrostoelen die helemaal achterin staan. “Die van mij.” Geduld is niet mijn grootste kwaliteit, maar weet wel wanneer ik de ander niet moet pushen. Maar wacht “kwalitatief geduldig” wederom af.

Twee jaar na dato zijn er ineens plannen om het hele hutje af te breken, aangezien het zo lek is als een mandje. Ik was van de week bij hem en denk ineens aan mijn stoeltjes. Doe de deur voorzichtig open en “yeah.” Helemaal achterin staan ze er nog. Ze lijken nog mooier geworden en passen perfect op mijn balkon, slaapkamer en misschien wel badkamer. Ik zie ineens een mogelijkheid tot “kwalitatief doorpakken”. “Als jij je neefje nu belt om het hutje leeg te halen dan vraag ik mijn oudste om die stoeltjes even naar mij te brengen. Daarna kun jij slopen en je afdakje bouwen, win- win toch?”

Hij zucht.

Nog ff wachten.

 

 

Geef een reactie