Dikke Suus

Een schrijfopdracht via ColumnX

In 300 woorden een column over een reünie.

Wie bewonderde je, aan wie had je een hekel, etc.

Commentaar van Hella Kuipers:
 
Klein juffenzeurtje: “Wat wel me bij is gebleven” zou ik samentrekken tot “wat me wel is bijgebleven.”
Erg mooie zin: “mijn zelfspot was ook in proporties.”
Het is een column waarin de verteller zich blootgeeft (maakt niet uit of het waargebeurd is of fictie) en zich kwetsbaar toont. Uit de reacties blijkt wel hoe goed dat werkt in een column. Hoe persoonlijker je durft te zijn, hoe meer het algemeen blijkt aan te spreken, geweldig hoe dat werkt. En ook mooi hoe veel meer to-the-point je schrijft als het kort moet.

 


 

Via Facebook krijg ik een berichtje van John, of ik de Suus ben die 40 jaar geleden bij hem in de klas zat. Op zijn profiel zie ik een oude man, die een een klein kind op een schommel duwt. Hij woont in Budel. Ik beantwoord hem vriendelijk dat ik geen idee heb wie hij is. In een paar seconden volgt er een vriendschap verzoek, dat ik vervolgens negeer. Toch stuurt hij na een uurtje een berichtje, en vertelt dat hij een reünie organiseert, samen met Marleen, die ik ook nog moet kennen. Er volgt een link naar een website waarin ik inderdaad de oude basisschool en me zelf op een foto ontdek. Marleen herken ik ook niet.

Och Suus…. een dik meisje, achteraan, zo onopvallend mogelijk. Nooit gepest gelukkig, maar denk ook dat ik uitstraalde dat ze dat wel konden vergeten. Wat me wel is bijgebleven zijn best pijnlijke momenten. De laatst gekozene bij trefbal, niet passen in een outfit voor de musical, dat soort dingen. Ik lachte veel weg, mijn zelfspot was ook in proporties. Het idee groeide, dat als ik als eerste een opmerking maakte over mijn postuur, dat anderen dat niet meer hoefden te doen. Het te zwaar zijn heeft een groot deel van mijn leven beheerst en me beschadigd. Maar of mijn leven er beter op was geworden als ik slank was geweest in mijn jeugd, dat betwijfel ik ten zeerste. Het zijn levenslessen die me vormden, die me maakten tot wie ik nu ben.  “Reparatie” is wel degelijk mogelijk.

Dus ik ga niet. Ik ben misschien wel gelukkiger en jonger dan drie kwart van mijn oude klasgenoten. Een avond oude herinneringen ophalen levert me niets op, ook al ben ik niet meer dat dikke stille meisje. Dus Suus blijft lekker ” tuus” .

Corrigerend hemdje…

Het is 4 uur zaterdagmiddag en ik besluit nog snel even de stad in te lopen, voor een truitje op dat schattige rokje, waar ik nooit iets echt leuks op heb gevonden. Met het rokje in mijn tas loop ik winkel in, winkel uit en zie niets wat me bekoort. Moedeloos sjok ik de stiller wordende winkelstraat door. Tot mijn blik ineens valt op een etalagepop bij de M&S. Een heel apart truitje zit om de pop gedrapeerd. Het lijkt een beetje Grieks haast. Een waterval hals, met wat afleiding op de heupen, ideaal. Snel haal ik nog even het rokje uit mijn tas en houd het voor het raam en knik: “ja, dat is hem”. Opgewonden stap ik de winkel in en……..

“We gaan zo sluiten mevrouw”, zegt de verkoopster achter de toonbank. “Ik hoef alleen maar snel dit truitje te passen, ik ben zo klaar”, zeg ik vrolijk.

Het is al warm in het pashokje als het gordijn dicht gaat. Een geur van zweet vermengd met parfum kringelt mijn neus in. “Bah”, denk ik nog. Ik wurm me het truitje in, waar je dus een gebruiksaanwijzing voor nodig hebt, en kom niet verder. Het lukt niet. Ik krijg het warm. Steeds opnieuw propt mijn arm in dezelfde verkeerde opening, en ik krijg hem niet verder. Mijn elleboog staat inmiddels op een vreemde manier naar links gedraaid en het lijkt of mijn schouder uit te de kom vliegt als ik doorga. Het zweet glijdt over mijn rug. Een nat voorhoofd, en langs de slapen stroomt het verder het decolleté in. Instinctief begin ik de elleboog omhoog te duwen zodat ik een poging kan doen om met mijn rechterhand het mouwtje naar beneden te stropen. Het lukt niet, ik zit vast, muurvast. Omhoog kijkend in de spiegel zie ik iets wat ik liever niet wil zien. Een vrouw, half gebukt, een spijkerbroek die in de taille net iets te strak zit, een wit “love handeltje” er overheen hangend, een rood bezweet hoofd met verwarde haren en een arm die inmiddels zo pijn begint te doen dat ik wel kan janken. Mijn hart klopt als een bezetene en een lichte paniek komt op.

Gedurende de twintig minuten, die ik vecht voor mijn leven,  is het me niet opgevallen dat het inmiddels stil is geworden. “Hoe laat is het?”, vraag ik me af. Dan slaat de paniek echt toe. “Oh God, zo dadelijk is de winkel al gesloten. Het is morgen geen koopzondag en misschien gaan ze pas maandag om 13.00 uur open. Niemand zal me missen, want ik heb niks afgesproken, ik kan wel dood gaan”, bedenk ik.

In eerste instantie roep ik zachtjes “help”. En luister of ik iets hoor. Maar de stilte weergeeft alleen mijn eigen bonkende hart. Ik besluit iets harder te roepen. ”HELP ME DAN”,  schreeuw ik door de ruimte, en als een klein kind,  geef  me over aan alle emoties, en begin te huilen.

Ineens wordt het gordijn open geschoven, en de verkoopster van de toonbank verschijnt in mijn spiegelbeeld. Onze ogen kruisen elkaar, en ik zie haar in 10 seconden schrikken, een gil ontsnapt, vervolgens slaat ze een hand voor haar mond en daarna een lach….en niet zo’n kleintje ook. “Ooh mevrouw toch, wat is er allemaal aan de hand”, proest ze het uit. “Ik zit vast, ik kan er niet meer uit”, murmel ik.

Met eindeloos geduld helpt de lieve verkoopster me uit de benarde positie. Heel voorzichtig gaat het verkeerde armsgat naar beneden en slaak ik een zucht als het truitje uit is.

Ik omhels haar, bedenk vervolgens dat ik in mijn BH sta en herpak me.  “Dat was het enige truitje dat op mijn rokje staat”, snik ik. ‘Trekt u het rokje even aan, dan help ik u met het truitje,” zegt ze.

Achteraf………Was het helemaal geen ingewikkeld truitje. Gewoon een kwestie van het goede gaatje.  Maar als ik het eindelijk aan heb en mezelf bekijk vind ik het niks. “Er kwabbelt wat”, zeg ik. De lieve verkoopster antwoordt dat ze ook nog heel comfortabele corrigerende hemdjes hebben. Dus, wat moet ik? Het is inmiddels bijna zes uur, de winkel is al een uur dicht. Dus ik koop alles.

Volgende week breng ik het terug. Ik heb het bonnetje nog……

Caroline says II Lou reed

Caroline says
as she gets up off the floor
Why is it that you beat me
it isn’t any fun

Caroline says
as she makes up her eyes
You ought to learn more about yourself
think more than just I

But she’s not afraid to die
all her friends call her “Alaska”
When she takes speed, they laugh and ask her

What is in her mind
what is in her mind

Caroline says
as she gets up from the floor
You can hit me all you want to
but I don’t love you anymore

Caroline says
while biting her lip
Life is meant to be more than this
and this is a bum trip

But she’s not afraid to die
all her friends call her “Alaska”
When she takes speed, they laugh and ask her

What is in her mind
what is in her mind

She put her fist through the window pane
It was such a funny feeling

It’s so cold in Alaska
it’s so cold in Alaska
It’s so cold in Alaska

De uitnodiging

Het interesseert me niet wat je doet voor de kost;
Ik wil weten waar je naar hunkert; en of je ervan durft te dromen
het verlangen van je hart te vervullen.
Het interesseert me niet hoe oud je bent;
ik wil weten of je het risico neemt voor gek te staan
voor liefde, voor je dromen, voor het avontuur van levend zijn.
Het interesseert me niet wat je allemaal dwarszit;
ik wil weten of je contact hebt gemaakt met de kern van je eigen verdriet.
Of je bent geopend door de teleurstellingen van het leven;
of je bent verschrompeld, je hebt afgesloten, uit angst voor de pijn.
Ik wil weten of je pijn kunt verdragen; van mij en van jezelf,
zonder weg te stoppen, vast te bijten.
Ik wil weten of je plezier kunt verdragen van mij en van jezelf,
of je kunt dansen met overgave, extase toe kunt laten
tot in de toppen van je vingers en je tenen,
zonder te manen tot voorzichtigheid, tot realisme,
of ons te herinneren aan menselijke beperkingen.
Het interesseert me niet of het verhaal dat je vertelt waar is,
ik wil weten of je een ander kunt teleurstellen om eerlijk te zijn naar jezelf;
of je verdenking van verraad kunt verdragen, zonder verraad te plegen aan je ziel.
Ik wil weten of je trouw kunt zijn, en dus te vertrouwen.
Ik wil weten of je schoonheid kunt zien, ook als niet iedere dag even mooi is;
en of je jouw leven kunt herleiden tot haar bron.
Ik wil weten of je met falen kunt leven, het jouwe en het mijne,
en nog aan de rand van het meer kunt staan,
en JA kunt roepen tegen de zilveren gloed van de volle maan.
Het interesseert me niet waar je woont of hoeveel geld je bezit.
Ik wil weten of je na een nacht vol verdriet en vertwijfeling,
moe en gekneusd tot op het bot, kunt opstaan
en doet wat gedaan moet worden voor de kinderen.
Het interesseert me niet wie je bent of waar je vandaan komt;
Ik wil weten of je naast me zult staan als het er echt op aan komt en
niet terug zult deinzen.
Het interesseert me niet wáár of wàt of met wìe je gestudeerd hebt;
ik wil weten wat er van je overblijft als al het andere wegvalt.
Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf;
en of je werkelijk waardeert wat je gezelschap houdt in lege momenten.
Gedicht van Oriah Mountain Dreamer (Indiaanse stamoudste)

Van jezelf leren houden ..Charlie Chaplin

Van jezelf leren houden!

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, 
begreep ik dat ik steeds weer en bij iedere gelegenheid,
op het juiste moment en de juiste plaats ben.
Dat alles wat gebeurt goed is.
Vanaf dat moment heb ik rust.
Nu weet ik dat men dat VERTROUWEN noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
kon ik accepteren dat emotionele pijn en lijden
slechts waarschuwingen voor me zijn,
dat ik niet mijn waarheid leef.
Nu weet ik dat men dat AUTHENTICITEIT noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
ben ik ermee opgehouden naar een ander,
beter leven te verlangen.
Ik kon zien dat alles om me heen een uitnodiging is om te groeien.
Nu weet ik dat men dat RIJPEN noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
ben ik er mee opgehouden mezelf van mijn vrije tijd te beroven.
Ik ben opgehouden met het bedenken van geweldige projecten voor de toekomst.
Nu doe ik slechts wat me vreugde en plezier brengt,
waar ik van hou en wat mijn hart blij maakt.
Op mijn manier en in mijn eigen tempo.
Nu weet ik dat men dat EERLIJKHEID noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
heb ik me bevrijd van alles dat niet gezond voor me was.
Van eten, mensen, dingen en situaties, van alles
dat me steeds maar weer naar beneden trok, weg van mezelf.
In eerste instantie noemde ik dat gezond egoïsme,
nu weet ik dat het ZELFLIEFDE is.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
ben ik gestopt met altijd gelijk willen hebben.
Daardoor heb ik me steeds minder geïrriteerd.
Nu weet ik dat men dat NEDERIGHEID noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
heb ik geweigerd nog langer in het verleden te leven
en me zorgen te maken om de toekomst.
Nu leef ik alleen nog maar in het ogenblik, daar waar alles gebeurt.
Zo leef ik op dit moment iedere dag en noem het BEWUST ZIJN.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,
begreep ik dat mijn denken me klein en ziek kan maken.
Op het moment dat ik mijn hart liet spreken…
werd mijn verstand, mijn denken, een belangrijke partner.
Deze verbinding noem ik DE WIJSHEID VAN HET HART.

We hoeven niet bang te zijn ons bloot te geven.
Ook hoeven we geen conflicten met onszelf en anderen te vrezen:
zelfs sterren botsen weleens op elkaar en juist daardoor
ontstaan er ook weer nieuwe… (‘sterren’)

Nu weet ik: DAT IS HET LEVEN….

Charlie Chaplin

Clubskes…en Ladies night….

Ik heb de neiging om clubskes op te richten en er ook meteen (foute) namen aan te verbinden. Vier keer per jaar ga ik met een groepje collega’s een dag naar de sauna en wij heten dus de “saunasisters”. Mijn wandelclub heet logischerwijs: “het wandelclubske”. Binnenkort richt ik een wijnclub op, die zich vooral richt op het drinken van wijn, eventueel aangevuld met een stukje brood, olijfje, roomboter, maar niet veel meer dan dat. Dat worden dan “de Zoeepers” of zoiets. Zou het meer met eten worden dan richt ik vanzelf een eetclub “de Vreters” op.

Een boekenclubske zou “de E- Readers” kunnen heten en de schrijversclub noem ik  “De Getikten”, refererend aan de ouderwetse typmachines. Misschien zelfs een boodschappenclub, om met elkaar de aanbiedingen te kunnen kopen of 1x per week een groepsuitje bij de Lidl  met een busje….”De Big Shoppers”.

Kortom ideeën genoeg.

Onlangs werd ik gevraagd voor een Ladiesnight. Een clubske voor de actieve dames, en ik bedoel geen wandelschoenen….Die denken die Suus die luster wel pap van,  dat is een goede afnemer. Altijd fijn voor het gezellige “dank je wel” cadeautje voor de gastvrouw. Maar die Suus doet dat dus niet.  Ik ga ook niet meer naar dozen en smeer avondjes, dat is niks voor mij….

Vanavond heb ik mijn filmclubske….1 lid….Komt er ook geen eentje bij…Onze eigen Ladies night in Remunj….

© 2014 Suus